Add a New vSphere Distributed Switch

Bir önceki bölümde vSphere Distributed Switch'in (vDS) kavramsal temelini kurmuştuk: Standard Switch host katmanında yaşarken, vDS vCenter katmanında — daha somut olarak datacenter seviyesinde — tanımlanır ve buradan host'lara dağıtılır. Bu makalede kavramı uygulamaya döküyoruz: sıfırdan bir Distributed Switch oluşturmanın adımlarını, sihirbazdaki her kararın ne anlama geldiğini ve doğru yapılandırmanın gerekçelerini ele alıyoruz.

Neden Host Değil, Datacenter Seviyesi?

Standard Switch işlemlerini host'a bağlanarak yapıyorduk; host seviyesinde yalnızca Standard Switch görür ve oluşturabilirsiniz. Distributed Switch ise bu seviyede hiç görünmez — çünkü ait olduğu katman farklıdır.

vDS oluşturmak için vCenter envanterinde datacenter nesnesine çıkmanız gerekir. Datacenter'ın Networking görünümü, o datacenter'daki tüm ağ nesnelerini bir arada listeler:

• Mevcut Standard Switch kaynaklı ağlar (host'lardaki VM Network, private network'ler, önceki bölümlerde oluşturduğumuz port group'lar burada görünür)

• Distributed Switch kategorisi — henüz vDS oluşturmadıysanız boştur

• Distributed Port Group ve Uplink Port Group kategorileri — vDS ile birlikte dolacaktır

• Ağ nesnelerini düzenlemek için kullanılan network folder yapısı

Bu görünüm, vDS'in neden datacenter seviyesinde durduğunu da açıklar: switch, tek bir host'a değil, o datacenter'daki birden fazla host'a birden hizmet verecek merkezi bir nesnedir.

Adım Adım: Distributed Switch Oluşturma

Datacenter'a sağ tıklayıp Distributed Switch → New Distributed Switch yolunu izleyin (aynı işleme Networking görünümündeki Distributed Switch kategorisinden de ulaşılır). Sihirbaz birkaç adımdan oluşur ve her biri bir tasarım kararıdır.

1. Ad ve Konum

Switch'e anlamlı bir isim verin. Kalabalık ortamlarda amacı yansıtan bir isimlendirme — vDS-Production, vDS-Storage gibi — sonraki yönetimi ciddi biçimde kolaylaştırır. Konum olarak switch'in oluşturulacağı datacenter otomatik seçilidir.

2. Sürüm Seçimi (En Kritik Karar)

Sihirbaz sizden vDS sürümünü seçmenizi ister ve buradaki kural nettir: vDS sürümü, o switch'e katılacak en eski ESXi host sürümünü desteklemek zorundadır.

• Ortamınızdaki tüm host'lar aynı ve güncel sürümdeyse (örneğin hepsi ESXi 6.5+), en yüksek sürümü seçin.

• Farklı sürümler bir arada bulunuyorsa (örneğin bazı host'lar 6.5, bazıları daha eski), en eski host'un desteklediği sürümü seçmelisiniz — aksi halde eski host'lar bu vDS'e katılamaz.

Buradaki takas şudur: daha eski bir sürüm seçtiğinizde, yeni sürümlerle gelen özellikleri kaybedersiniz. Sürümler arasındaki fark yalnızca uyumluluk değil, yetenek setidir:

• Daha yeni sürümler port mirroring geliştirmeleri, Network I/O Control v3 (NIOC v3) ve gelişmiş LACP gibi özellikler sunar.

• Eski sürümler traffic filtering/marking gibi temel özelliklerle sınırlı kalır.

Bu nedenle vDS'in tüm yeteneklerinden faydalanmak istiyorsanız, önce host'larınızı güncel sürüme taşımak, sonra en yüksek vDS sürümünü seçmek doğru yaklaşımdır. Not: vDS sürümü sonradan yükseltilebilir (upgrade), ancak düşürülemez — bu yüzden host uyumluluğunu baştan doğru değerlendirmek önemlidir.

3. Uplink Sayısı ve Temel Ayarlar

Sihirbazın son yapılandırma adımında birkaç önemli seçim yaparsınız:

• Number of uplinks: Bu vDS'e katılacak her host'un sağlayabileceği maksimum fiziksel adaptör (uplink) sayısıdır. Kritik nokta: bu uplink'ler vCenter sunucusunda değil, her host'un kendi fiziksel NIC'lerinde bulunur. Buradaki sayı, soyut uplink slotlarının (Uplink 1, Uplink 2...) kaçını tanımlayacağınızı belirler; her host sonradan kendi vmnic'lerini bu slotlara eşler. Varsayılan 4'tür; ortamınızın host başına ayırabileceği NIC sayısına göre belirleyin — gereğinden fazla tanımlamak zarar vermez, ama gerçekçi bir değer topolojiyi okunur tutar.

• Network I/O Control: Varsayılan olarak etkindir ve etkin bırakılması önerilir. NIOC, konsolide uplink'lerde trafik türlerine (vMotion, VM, storage) bant genişliği payı tanımlayarak birinin diğerini boğmasını engeller — vDS'in en değerli yeteneklerinden biridir ve baştan açık olması ileride ince ayara zemin hazırlar.

• Default port group: Sihirbaz, switch ile birlikte bir varsayılan distributed port group oluşturmayı teklif eder ve adını özelleştirmenize izin verir. Bu port group, Standard Switch'te oluşturduğumuz VM port group'unun merkezi karşılığıdır; VM'ler buraya bağlanacaktır.

Standard Switch mantığı burada birebir korunur: nasıl orada switch + port group + VMkernel yapısı vardıysa, vDS'te de distributed port group'lar ve (sonraki adımlarda ekleyeceğimiz) VMkernel portları aynı rolü üstlenir — yalnızca merkezi tanımlı olarak.

4. Gözden Geçirme ve Oluşturma

Özet ekranında sürüm, uplink sayısı, NIOC durumu ve LACP gibi ayarları doğrulayıp Finish ile switch'i oluşturursunuz.

Oluşturuldu — Peki Şu An Ne Var, Ne Yok?

Bu noktada kritik bir gerçeği vurgulamak gerekir: vDS oluşturuldu, ancak henüz hiçbir trafik taşımıyor. Yeni switch şu an "boş bir kabuk"tur:

• Henüz hiçbir host bu vDS'e eklenmedi.

• Dolayısıyla hiçbir fiziksel uplink eşlenmedi.

• Default port group tanımlı ama içinde henüz VM yok.

vDS'in çalışır hale gelmesi için gereken adımlar bundan sonra gelir: host'ların vDS'e eklenmesi, her host'un fiziksel vmnic'lerinin soyut uplink'lere eşlenmesi, ve VM ile VMkernel trafiğinin distributed port group'lara taşınması. Switch oluşturmak, yalnızca merkezi tanımı yaratmaktır; onu işlevsel kılan, host'ların ona bağlanmasıdır.

vDS'in Vaadi: Tutarlı Ağ ve Sorunsuz vMotion

vDS'i seçmenin asıl gerekçesi, oluşturma ekranının kendi açıklamasında da özetlenir: bir Distributed Switch, ilişkili tüm host'lar genelinde tek bir sanal switch gibi davranır ve bu sayede sanal makineler host'lar arasında taşınırken tutarlı ağ yapılandırmasını korur.

Bu, Standard Switch'in en can sıkıcı sınırını çözer. Standard Switch'li bir ortamda bir VM'i başka host'a vMotion ettiğinizde, hedef host'ta birebir aynı isimde bir port group bulunmak zorundaydı; en küçük bir isim veya VLAN farkı migration'ı başarısız kılıyordu. vDS'te bu risk ortadan kalkar: VM, host'a değil, tüm host'lar genelinde ortak olan distributed port group'a bağlıdır. Nereye taşınırsa taşınsın, ağ tanımı onunla birlikte gelir.

Kavramsal olarak vDS yapılandırması iki katmana yayılır:

• Datacenter katmanı: Distributed switch'in kendisi ve distributed port group'lar burada oluşturulur ve yönetilir. Ağın "beyni" burada tanımlıdır.

• Host katmanı: Her host'un fiziksel adaptörleri ve VMkernel servisleri, ya tek tek host yapılandırmasıyla ya da Host Profiles ile bu merkezi switch'e ilişkilendirilir. Trafiğin fiilen aktığı katman budur.

Bu iki katmanlı yapı, önceki bölümde değindiğimiz control plane (vCenter) / data plane (host) ayrımının pratikteki görünümüdür: tanım merkezde, icra host'ta.

Sonuç

Yeni bir vSphere Distributed Switch oluşturmak, sihirbaz açısından birkaç adımlık bir işlem olsa da, her adım ileride tüm cluster'ı etkileyecek bir tasarım kararıdır. Özetle:

• vDS datacenter seviyesinde oluşturulur; host seviyesinde görünmez, çünkü doğası gereği birden fazla host'a hizmet eden merkezi bir nesnedir.

• Sürüm seçimi en kritik karardır: en eski ESXi host'u desteklemek zorundadır ve seçilen sürüm, kullanabileceğiniz yetenek setini (NIOC v3, gelişmiş LACP, port mirroring) belirler. Sonradan yükseltilebilir ama düşürülemez.

• Uplink sayısı her host'un sağlayacağı fiziksel adaptör slotlarını tanımlar; bu adaptörler vCenter'da değil host'larda bulunur. NIOC'u etkin bırakın.

• Oluşturulan vDS henüz boştur; host eklenene ve uplink'ler eşlenene kadar trafik taşımaz.

Merkezi switch nesnesi artık hazır. Serinin devamında bu boş kabuğu işlevsel hale getireceğiz: host'ları vDS'e ekleyecek, fiziksel uplink'leri soyut uplink slotlarına eşleyecek ve VM trafiğini Standard Switch'ten Distributed Switch'e taşıyacağız.