Workflow

1. Temel Operasyonel İş Akışı

Packer'ın çalışma prensibi, ham bir işletim sistemini alıp nihai bir ürün haline getiren üç aşamalı bir üretim bandından oluşur:

• Build (İnşa): Sürecin başlatılması ve kaynak tahsisidir. Hedef platformda (AWS, VMware vb.) temel işletim sistemine sahip geçici bir sanal sunucu (Instance) ayağa kaldırılır.

• Provision (Konfigürasyon): Çalışan sunucunun özelleştirildiği aşamadır. Sistem yöneticisi tarafından belirlenen kurallar (Shell scriptleri, Ansible playbook'ları vb.) işletilerek gerekli uygulamalar ve yamalar yüklenir.

• Post-Process (Son İşlem/Teslimat): Üretilen çıktının (Artifact) paketlenmesi ve dağıtımıdır. Oluşturulan imaj sıkıştırılabilir, etiketlenebilir veya ilgili kayıt defterine (Registry) yüklenebilir.

2. Yönetim Komutları

Kod tabanlı altyapı (Infrastructure as Code) süreçlerinde kullanılan temel komut setleri şunlardır:

• packer init: Projenin ihtiyaç duyduğu bağımlılıkların (Plugin/Eklenti) ve kütüphanelerin yerel ortama indirilmesini sağlar. (Yazılım dünyasındaki npm install veya pip install mantığıdır).

• packer validate: Kodun sözdizimi (Syntax) ve mantıksal bütünlüğünü kontrol eder. Kod çalıştırılmadan önce yapılan statik bir analizdir.

• packer build: Tanımlanan şablonun icra edildiği ve imaj üretim sürecinin tetiklendiği asıl komuttur.

3. Bulut Ortamında İcra Mantığı

Özellikle AWS gibi bulut ortamlarında süreç, "Geçici Kaynak Yönetimi" prensibiyle ilerler:

1. Kaynak Tahsisi: Packer, hedef platformda geçici bir sunucu ve bu sunucuya erişim için geçici kimlik bilgileri (SSH Key/Key Pair) oluşturur.

2. Konfigürasyon: Provisioner'lar sunucuya bağlanır ve tanımlı görevleri icra eder.

3. Snapshot ve Temizlik: İşlem tamamlandığında, sunucunun o anki durumu bir imaj (AMI) olarak kaydedilir. Ardından Packer, oluşturduğu geçici sunucuyu ve güvenlik anahtarlarını imha eder. Bu, güvenlik ve maliyet yönetimi açısından kritik bir adımdır.

4. Değişmez Altyapı Stratejisi

Bu yaklaşım, mevcut sistemlerin güncellenmesi yerine, her güncellemede sistemin yeniden üretilmesini esas alır.

• Versiyonlama (Versioning): v1 versiyonlu bir sunucu üzerinde yama (patch) yapılmaz.

• Yeniden Üretim (Replacement): Bir güncelleme gerektiğinde, kaynak kod revize edilir ve v2 etiketiyle tamamen yeni bir imaj üretilir.

• Devreye Alma (Rollout): v2 imajından üretilen sunucular canlıya alınır, v1 sunucuları trafikten çekilerek imha edilir. Bu yöntem, sistem kararlılığını maksimize eder.

5. CI/CD Entegrasyonu ve Standardizasyon

Packer, modern DevOps süreçlerinde Sürekli Entegrasyon/Sürekli Dağıtım (CI/CD) Pipeline'ların bir parçasıdır.

• Otomasyon: GitHub Actions veya Jenkins gibi araçlar, kod deposundaki bir değişikliği algılayarak packer build sürecini otomatik tetikler.

• Configuration Drift'in Önlenmesi: Manuel müdahale olmadığı için, Prod ortamındaki sunucuların konfigürasyonunun zamanla standarttan sapması (Drift) engellenmiş olur. Her sunucu, onaylanmış imajın birebir kopyasıdır.

---

Özetle: Packer İş Akışı; altyapı tanımlarının (Kod), standartlaştırılmış, test edilebilir ve versiyonlanabilir sistem imajlarına (Artifacts) dönüştürüldüğü, insan hatasını minimize eden endüstriyel bir otomasyon sürecidir.